نقش تو

havayedel — Thu, 01 Oct 2009 20:29:18 GMT

...

بــنــال بـلبـل،اگر با مَنَـت ســر یاریست

که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاریست

...

داره زیر لب چی می گه،میشنوی؟!

نه...خیالاتی نشدم،گوش بده...هیـــس...صدای نفس هات هم مانع از شنیدنش می شه،

برای لحظه ی کوتاهی سراپا هم آغوشِ سکوت شو!

آنقدر دلت رو به بیراهه سپردی که صدای بی قراری های آسمون هم برات نا آشناست!

خیره شدن به آبی بی کرانه ها،با این چشمای بارونی از پس پنجره ی غبار آلود،نـَقـله حال و روزه خودته!؟

چرا و چیه و چطورش حکماً بی جواب میمونه،پس به نـقّـال می گم دم بر نیاره!

بیا و غیرت کن تا ز قافله ی دل باز نمانی.

منم و توی در من نهفته با آسمانها پیش رو،دریاها پشت سر و زمین،که به مقدم نسیم وصال راح روح می بخشد،

بسم الله...

...

نشان عهد و وفا نيست در تبسم گل

بنال بلبل بی دل که جای فريادست

...

havayedel — Mon, 21 Sep 2009 12:54:18 GMT

...

در ازل پــرتـو حـسـنـت،ز تجـلی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

...

اینجا نشسته ام،خیره به پرگار زمان،آنجا که نقطه ی ثقلِ دوران می باشد،جایی فارغ از بیگانه!

بی باک و بی پروا نامه ی سیاه اعمالم را به نظاره می نشینم، هَرَجی بر من نیست زمانی که

معجزه ی محمدی شفیع روز جزایم است.

چه تقلّایی در ذهنم موج می زند،گویی توانِ آشکار ساختن حقیقت تلخ وجودم را ندارد.

با همه ی هست و نیستش بر برهم زدن صدق صداقتم کمر بسته است،اما...

دلم،دلی که سوگوار پیکر ناب خلقتم گشته،خود را به آب و آتش میزند و ملتمسانه چنین طلب می کند:

-یک دم مرا از خلوتم بیرون مَکِش!

چه هیاهوی غریبیست،تو می دانی بر من چه می گذرد وچه در جوهره قلمم نهفته است.

به رسم همیشگی ام قلم را رها می کنم تا شاید پرنده ی دلم را به آستانه موعودش برساند.

.سلام ای زیباترین دلیل انتظار،

دیریست که با خیال دیدار هلال مهر و مه تابِ رویتان،عشق را در انتظار فخر دولتتان معنا کرده ام.

ای انیسِ ذهن و مونسِ قلبم،برایتان از نهانم بسیار نوشته ام آنگونه که در راه محبوبتان،محبوبم،

محبوبمان همان یگانه معشوق عالم بی دل گشته ام.

ای دیده ی خدا در میان خلق،به امید ظهورتان ستاره ی اشک را در آسمان بارانیه دیدگانم می شمارم

و در برابر آینه ی دل جز تصویر خیالی از چهره ی عالم تابتان چیزی به چشمم نمی آید.

شگفتا از عاشقانی که فراق و هجرانتان،نور را از دیدگانشان ربوده است وتنها با وصال شما آنها

منوّر می گردند،در برابر اینچنین محبّانی من تنها نقطه ای از قصور و غفلتم!

ای حجّت خدا بر روی زمین،نقش مِهر شما و خاندان عظیم الشأنتان،از ازل تا ابد با خون دلم بر طالعم

نقش بسته و رگ جانم در بطن ارادت به شما جریان پیدا کرده است.

مولای من،بیایید که با آمدنتان روح به تن مرده ی ما باز می آید و سرشتِ بندگیمان با شما ای نور هدایت خدا،

برای دگر بار آمیخته می گردد،من به خاطر همه ی کوتاهیم در راه عشق و اطاعت از شما،

آنچنان شرمسارم که محال می دانم در روز قیامت بتوانم سر از خاک برون آورم.

امید دارم لرزش قلمِ این بی دله خسته را با همه ی بزرگواریتان عفو بفرمایید

چراکه قلم مغلوبِ دل همچون آتش و چشم گریانم گشته.

در این دنیا،هر کس به نوعی از محبت و عشق شما دلداده می باشد و در انتظارتان منتظر گشته،

من نیز در کوی دلدادگیم به شما اینچنین ترانه سرایی می کنم:

...

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

بی دلی سهل بود گر نبود بی دیـنـی

...

havayedel — Fri, 24 Jul 2009 11:13:18 GMT

...

با کسی هرگز نـگویم درد دل

روح پاکت را نمی سازم کسل

...

بر تن خورشید می پیچد به ناز،چادر نیلوفری رنگ غروب.

تک درختی خشک،در پهنای دشت تشنه می ماند در این تنگ غروب.

از کبود آسمان ها روشنی می گریزد جانب آفاق دور.

در افق،بر لاله ی سرخ شفق می چکد از ابرها باران نور.

می گشاید دود شب آغوش خویش،زندگی را تنگ می گیرد به بر.

باد وحشی می دود در کوچه ها،تیرگی سر می کشد از بام و در.

شهر می خوابد به لالای سکوت،اختران نجواکنان بر بام شب،

نرم نرمک باده ی مهتاب را،ماه می ریزد درون جام شب.

نیمه شب ابری به پهنای سپهر،می رسد از راه و می تازد به ماه.

جغد می خندد به روی کاج پیر،شـاعـری می ماند و شامی سیاه.

در دل تاریک این شب های سرد،ای اٌمــیـــد نا اٌمــیــدی های من،

برق چشمان تو همچون آفتاب،می درخشد بر رخ فردای من.

...

خوش گرفتی از من بی دل سراغ

یاد من کن تا کـه سـوزد این چـراغ

...

havayedel — Wed, 08 Jul 2009 20:29:18 GMT

...

شد حـظّ عـمر حـاصل گر زانـکه با تو ما را

هرگز به عـمر روزی،روزی شـود وصـالـی

...

آنگاه که هوای آسمان دلم مرا از غم نبودنت به اوج بی کرانه ها سوق می داد،

سرخوش از خیال تو،دلبسته به وهم وصالت،در پس لحظه ها،

وزشِ نسیمی از این دیار فانی ذهنم را دستخوشِ طوفان بی قراری هایم می کرد،

به خود می آمدم و برای آرام کردنش زبان قلم را بر هر توجیهی ترجیح می دادم.

به قلم درآوردن دل گویه هایم همچون خالی کردن بار سنگین چشمهای بارانیم در

آغوش یگانه معشوق و معبودم بود...در هلال قلمم نوری هبوط می کرد که بی هیچ

پروایی همه ی بود و نبودم را در پرتویی از ترسیمِ خطوط و نقطه ها محو می گرداند و

تو،عزیزترین یار تنهایی هایم خوب می دانستی که بی دل جسارت قلمش را در عشق به

دیار باقی نهان کرده و چنان بر برگه هایش مهر رندی نهاده که در دلدادگیش نقصانی نمی توان یافت.

فروغ این فیض الهی سعادتی بود که از نقش تو در هوای دلم به دیوان قسمتم افزون گشت و

من در طومار دلِ بی دل گشته ام از تو نوشتم و می نویسم و قلم را برای تو به دست می گیرم

تا ناگفته هایم در شبِ پر ستاره ات نقش بسته و دلربایی کنند!

ای یگانه ترین دلبستگیم،اگر قرار بر گذر زمان باشد،سالهاست که از رفتنت می گذرد و

من هنوز بی تو نفس می کشم و در تمنای دوباره دیدنت نجوا کنان می گویمت:

...

با عـاشقـان بی دل تا چـند ناز و عـشوه

بر بی دلان مسکین تا کی جفا و خواری

...

havayedel — Mon, 01 Jun 2009 20:29:18 GMT

...

خدا چو صورت ابرویِ دلــگشــای تو بَست

گشادِ کار من اندر کرشمه های تو بست

...

بالهای خیالم تا خورشید فلک اوج می گیرند،خیلِ خیال بر اراده ی من چیره گشته،

نمی دانم کدامین ندا مرا به خود می خواند،به اوج رسیده ام...بالهایم زرین گشته اند...

آنجایی که در روشناییِ آستانش نقشِ پر فروغی سایه می اندازد،آفتابِ نگاهِ اوست که

گویِ عالم را سرگردانِ صحنِ مهرِ مادریِ خویش گردانیده.

قافله ی عمر می گذرد و در هر گذرش یگانه ام را به خاطر عنایتِ موهبتی این چنینی،

سپاسگزارم و امید دارم تا دیدگانم به روی دنیا گشوده است،این فروغ عالم تاب را از آنها

دریغ نفرماید و اگر خُلف وعده شود،در ظلمت دورانِ خویش می خوانم:

...

نگویـــــم از منِ بی دل به سهو کردی یاد

که در حسابِ خرد،نیست سهو به قلمت

...

havayedel — Tue, 05 May 2009 10:57:18 GMT

...

چه جرم کرده ام،ای جان و دل به حضرتٍ تو

که طاعتٍ منٍ بی دل نمی شود مقبول؟

...

حکایتٍ ما آنچنان است که سلاسلش قیل و قال خیال مرا به بند کشیده.

در حیرتٍ آن حس پنهانم،لحظه ای که مرا مجنون خواند،

بماند که ندانستم چرا و نپرسیدم زٍ کدامین جنون دم می زند!

آنگاه که حریمٍ دلم را بی هیچ دلواپسی برایش گشودم و از سوز آن در آستانش

سازها کوک کردم،از فراق و وصل پروایی نداشتم.

حقیقتٍ کلامش را بی آنکه صدایش در گوشهایم زمزمه کند،

همچون نصیحتی رندانه در گنجینه ی دلم جای دادم وبا نسیمٍ آن

دایره ی تقدیر را به گردش درآوردم،هرچند گاهی خلوتگهٍ خیالم را ویرانه کرد.

مهر و مه در پیٍ هم آمد و رفت کردند و من،تهٍ دل شوق حس کردنش را

در پس نوشته هایش پروراندم تا آنجا که بی اختیار شهر دلم را به او سپردم...

او مرا در قانون نامه ای غرق کرد که خود پُرٍاز بی قانونیٍ عشق بود.

آنگاه که صدایش طنین اندازٍ آرامش در دلم گشت،خود را در طالعٍ خویش رها کردم و

گیسوانٍ دلباختگی را در هیاهویٍ زمان به بادٍ سرخوشٍ بر خواسته از آهٍ دلم سپردم.

او با من چه کرد که اینگونه دلداده ی نوازشهای بی دریغش گشتم؟

نمی دانم،اما به امید اینکه تو بر آن علم داری می نویسم،

از او که همچون خیالی نقش بسته در یاقوتٍ بی کرانه هایم مُشعشع گشته

بی آنکه لحظه ای در آیینه ی دیدگانم رخ بنماید.

نمی خواهم بیش از این در محضرٍ یگانه ام و در برابرٍ تو،بهترینم از او بنویسم...

این کلامهای بی صدا که به قلم در آمدند مجالی را برای قرارٍ دلٍ بی قرارم

به ارمغان می آورند تا بدانی نوای آنیٍ من این شده است:

...

دوستان عیبٍ منٍ بی دلٍ حیران مکنید

گوهری دارم و صاحب نظری می جویم

...

havayedel — Wed, 08 Apr 2009 18:44:18 GMT

...

مرا از قضا عشق شد سرنوشت

قضای نوشته نشاید سترد

...

فریادِ هستی ات همه و همه را در هم شکست،پس چه شده که این گونه

مسکوت تسلیمِ نیستی گشته ای ؟

شاید اگر ندای بی نوای مرا می شنیدی اینک...

کاش می شد جای این نقطه های بی انتها ناگفته های دلم را به قلم درآورم،

اگر ذهن یاریم می کرد در اِزای همه ی این نقطه چین ها ریسمان هایی را

تصویرمی کردم که در این یک سال تجسمشان برای چنگ زدن توهمی بیش نبود و

در نهایت سردرگمِ خیالِ خیالاتی خویش مبهوت این شاید ها ماندم.

آری،اگر می شنیدی اینک یگانه بیگانه ی برهوتِ عشق نبودی و خود را این

چنین بی دل در خلصه ی عشق رها نمی کردی.

به تو تعلق دارم...تو را به آنکه معبودش می خوانی،بگذار این روح مات

گشده به جسم نیمه جانت بازگردد تا با هم آمیخته شویم و با جسم و روحی

یگانه زمزمه کنیم:

خدا را بر منِ بی دل ببخشای

وَ واصِلنی عَلی رَغمِ الاَعادَی

...

havayedel — Sat, 24 May 2008 12:01:18 GMT

...

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی

فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم،ورنه

رمیدن از دولت،نه رسم و راه من است

...

جسارت قلمم را در درگاه ابدیت بپذیر و فقر خیالم را با غنیمت مهرت به

بلندای سایبان آسمان گردان.

غریبانه و عاجزانه از نگاهت تا سراپای وجودت را می ستایم،ای یار خراباتی

من،از من مرنج و روی مگردان که در هوای زمزمه ی فریاد دلت بی دل ترینم.

منه بی دل دیوانه وار سر سپرده ی غوغا ی بی کرانه هایت شده ام،آرامشی را

نصیبم کن تا در هوای دلم موج دلدادگی بی دل هیاهو کنان مهر و مه را در

هم شکند وستاره باران شبهایت را به نظاره نشیند.

...

havayedel — Thu, 19 Jul 2007 23:10:18 GMT

سلام،

امشب حس غریبی در وجودم موج می زنه حسی غریب که آشکارا آشنای غربت خیال

گشته و مدام برای عبور از سرازیریه ابهام توهم را به تجسم وا می دارد.

با این حس غریب سالهاست که آشنای دیرینم امشب همان شبی است که برای

فرارسیدنش درپس ایام لحظه شماری می کردم شبی که یگانه ی من آغوش پر مهرش

را به وسعت بی کرانه ها گشوده و مرا فرا می خواند تا طلب کنم آنچه را که طالبم.

چشمانم را در تاریکی خلوتم می بندم فروغ شعله ی شمع نیم سوز را حس می

کنم دستانم گرمای عجیبی دارند کاش می شد نور چشمانم را با این همه

مهربانی و لطف درآمیزم.

باز مثل همیشه دلم زمزمه کنان فریاد می زند...

یگانه ی مهربان من بهترین ها را برای یگانه هایت آرزومندم...در انتظارم

ای بهترینم ازانتظار آمدنش آسوده خاطرم کن و بی کرانه های وجودش را در برابر

دیدگانم ظاهر گردان.

havayedel — Fri, 29 Jun 2007 12:58:18 GMT

سلام یگانه ستاره ی تنهاییم،

دیشب آسمون بی قرار بود بی تابی میکرد هیاهوی دل من هم بی تاب این بی قراری ها بود.

کاش بودی و می دیدی زیر سقف این آسمون بی قرار من با این دل پر از هیاهو بی تاب وصال

قدم زنان... نجوا کنان... نوای بی دل رو با اشک آسمون درآمیختم تا شاید به هوای شنیدن

صدای بارون از اون بی کرانه ها زمزمه ی غریبانه ی من هم به گوشت برسه.

رقصیدن روی زمین خفته ای که آسمون با باریدن قطره های اشکش سعی در بیدار

کردنش داشت و حس منزه شدن با اشکی که از دل آسمون سرازیرمی شد و موسیقی

که نوازندش در اوج هنر کاینات رو ساز خودش قرار داده بود یاد سوز دلدادگی رو برام زنده می کرد.

دستانم را رو به بی کرانه ها بلند کردم و با فریادی که در هیاهوی باد و آب و خاک به زمزمه ی

کودکانه شبیه بود از یگانه ترینم آسمانی شدن دلها رو طلب کردم.

با همین حس غریبانه ی آشنا بود که قلم به دست گرفتم و بر روی برگه ای که نم دار شده بود و

کم کم داشت به مثال منو زمین خیسه خیس می شد بریده بریده نوشتم:

" قلم به سختی همراهیم می کنه... این یار همیشه آشنا دیگه با من غریبی می کنه...

دستم ساز بی وفایی می زنه انگار دیگه حس در آغوش گرفتن قلمو نداره.

کلامم...بیانم...نوای دل بی دلم...همرو یه جایی...یه گوشه ای...یه زمانی گم کردم...نه...نه...

شایدم فراموششون کردم...آره...مطمئنم...فراموششون کردم...باید برم...باید بگردم...

باید بخوام...بی شک...بی برو برگرد پیداشون می کنم!!!

دارم تو سیاهیه شب تاریک دلم دنبال روشناییه ستارت می گردم...بی معرفتا

فانوس کوچیکه دلمم ازم گرفتن...این نهایت بی رحمیه.

من موندم و تاریکی و بی دلی با یه کهکشان پیش رو...نه...توهم خیاله...خب چی بگم؟

بهتره بگم* شاید* اما می گن با هر* شاید* راهی* باید*...ولی من که دیگه

باید ندارم...اصلا میخوام با شاید به انتها برسم...یعنی می تونم؟!

می دونی چیه؟! من پستیه روحمو با بلندای ماوراء تحت هیچ شرایطی تعویض

نمی کنم...آره...تعویض نمی کنم...اگه قراره اینطوری قاب خاک خورده ی

رویاهام بشکنه و بودنم به نابودی برسه وتنزل روحم رو برام به ارمغان

بیاره من در خدمتم...منتظرش می مونم...هر چه پیش آید خوش آید!!!

می گن این کارم خرد شدن حس و وجودمو در بر داره اما من قبول ندارم...

نگو یه دنده ام که می گم طعم شکستن و خرد شدن برام نا آشناست و مبهم

پس جلودارم نباش.

خودمم نمی فهمم چمه!!! از درکش عاجزم!!! پس چرا نمیای؟!!

بیا...بیا و منو با آن سوی پرده ها هم آغوش کن."

برگه حالا درست شبیه منو زمین بود اما گویاتر از ما در اوج سکوت فریادش

آسمانها رو در هم می شکست...آخه سکوتش حس عاجزانه ی یه بی دلٍ حبس شده

در خیال وصال رو فریاد زنان نجوا می کرد.