وصال بی پایان

روزگار غریبی است

غربتش مرا به خود عادت داده

غربتی که جز من پذیرای ما نیست

صبح که می آید شب نیز به دنبالش است

زندگی خالی می شود و بندگی جاری

اوج می گیرند و در نهایت بی حس می شوند و

بی تابانه تمنای پایان دارند

پایانش کی می رسد نمی دانم اما بر این واقفم

که بی قرار وصال بی پایانم