زندگی گاهی به کویری می ماند که باران سالهاست به آن نباریده

و تو گویی مدتهاست با عطش خو گرفته ای

و گاهی خاطره ی سرابی خستگی را بر تنت می نشاند.

باورت نمی شود که یکباره این صحرای تشنه

با سلام دوباره ی ابر و باران

طراوت را بازیافته است؟

آنگاه که نم نم باران زمین عطشناک را مرطوب می کند

می نگری که چه زیبا جوانه های سبز امید دوباره سر بر می آورند

و تو را....

آری تو را نویدی دوباره برای زندگی می دهند!

                                                                                                    *دایی محسن*